بوده ، و از شاگردان شيخ حسن بن شهيد ثانى ( صاحب معالم ) به شمار است ، كتاب ارشاد علامه را به خط او ديدم و از آخر آنچنان برمىآيد كه آن كتاب را در سال 1010 هجرى ، نزد شيخ حسن قرائت كرده است « 1 » .
ابو عبد اللّه حسين بن على بصرى
وى از بزرگان دانشمندان بوده و كتاب ايضاح كه شايد در امامت بوده باشد ، از آثار او مىباشد ، و اين كتاب را نواده حسين بن جبر در كتاب نهج الايمان به وى نسبت داده است .
شمس الدّين حسين بن على بن حسين بن زهره حسينى حلبى
وى از بزرگان سادات بنى زهره است .
عسقلانى ، در الدرر الكامنه مىنويسد : ابن زهره ، در شهر حلب ، سمت نقيب الاشرافى داشت ، و پس از آنكه از حج بيت اللّه بازگشت ، در ماه محرم سال 711 هجرى درگذشت .
مؤلف گويد : نظير همين عبارت را ، در ترجمه حسن بن على بن حسن ابن زهره ، از وى نقل كرديم ، و حقيقت آن است كه هر دو ترجمه مربوط به شخص واحد است ، جز اينكه اشتباهى براى عسقلانى به وقوع پيوسته ، كه گاهى او را حسن و هنگامى حسين معرفى كرده است .
شيخ حسين بن على بن حسين بن على بن حسين حاجبى شيعى طبرى هوسم « 2 »
منتجب الدّين در فهرست مىنويسد : وى ثقهاى صالح و فقيه بوده است .
هامش
( 1 ) - در امل الآمل : سال قرائت او را 1001 هجرى ضبط كرده است - م .
( 2 ) - در معجم البلدان مىنويسد : هوسم به فتح ها و سكون واو و فتح سين يكى از نواحى جبل است ، كه در پشت طبرستان واقع شده ، و ممكن است همين محلى باشد كه فعلا به نام رودسر خوانده مىشود ، در نسخه الفهرست با شين نوشته شده و پس از معرفى از او مىنويسد : الطبرى بهوشم يعنى حاجبى در هوشم مىزيسته است .