مؤلف گويد : ظاهر آن است كه مراد وى ، از استادش سيد حسين عاملى سيد حسين بن محمّد بن على بن حسين بن ابو الحسن موسوى عاملى جبعى است ، كه فرزند صاحب مدارك است ، و شرح حال او پس از اين خواهد آمد ، بنابراين نمىتوان وى را امير سيد حسين مجتهد دانست ؛ زيرا پدر امير سيد حسين ، محمّد نبوده است . ( و چنانچه گذشت نام پدرش حسن بوده است ) .
شيخ حسين بن على بن جمال الدّين حماد بن ابو الحسين ( ابو الخير ) ليثى واسطى
وى ، از افاضل عصر ، و از معاصران شيخ فخر الدّين و همطرازان او بوده است .
ليثى ، فقيهى فاضل و سرايندهاى كاتب و نگارندهاى بليغ و كاملى جامع بوده است ، و پدرش شيخ كمال الدّين ابو الحسن على نيز از مشاهير فقهاست . شيخ حسين براى شيخ نجم الدّين خضر بن محمّد بن نعيم مطارآبادى اجازهاى مرقوم ، داشته ، و از آن اجازه برمىآيد كه شيخ حسين ، از پدرش كمال الدّين اجاره داشته و اجازه وى مشتمل بر فوائد ارزندهاى ، است ، كه ما از آنها در مواضعى از اين كتاب استفاده كردهايم و از آن اجازه ، استفاده مىشود ، علاوه بر پدرش ، از گروهى از علماى عامه ، در شيراز و هند و واسط و ديگر جاها روايت كرده است ، و از مدرك ديگرى كه مربوط به اجازهء او نمىباشد ، از علماى خاصه هم اجازه ، داشته است .
آرى ، در آن اجازه مىنويسد ، سال 750 هجرى كه در شيراز بوده ، از جمعى از علما اجازه داشته است . از شيخ جليل فاضل ، شمس الملة و الدّين