ابو جعفر حسين بن عبيد اللّه غضائرى ، گفته است : حديث كرد ما را ابو الفضل محمّد بن عبيد اللّه بن مطلب شيبانى تا به آخر سند .
قابل دقت است كه شيخ ابو على حسن معتقد است كه ، در هنگام قرائت نماز بلكه ، در موقع قرائت قرآن گفتن استعاذه واجب است زيرا ، از امر به استعاذه
فَإِذا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ مِنَ الشَّيْطانِ الرَّجِيمِ
« 1 » وجوب استعاذه ظاهر مىشود .
با آنكه اجماع بر خلاف نظريه او است و امر در آيه شريفه را حمل بر استحباب كردهاند تا آنجا كه پدرش شيخ طوسى در كتاب خلاف متذكر است كه اجماع ما بر استحباب آن منعقد است و امر آيه شريفه بهطور يقين حاكى از استحباب آن است .
شيخ منتجب الدّين در فهرست مىنويسد : بو على ، فقيهى مورد وثوق و از اعيان اعلام شيعه است و به طورى كه پدر من اطلاع داده ، بو على همگى آثار پدرش را نزد او خوانده است .
ابن شهرآشوب در معالم العلماء از وى نام برده و كتاب ، المرشد الى سبيل المتعبد و از آثار او نام مىبرد .
شيخ معاصر در امل الآمل مىنويسد : وى ، عالمى فاضل و فقيهى محدث و جليلالقدر و مورد وثوق اعلام بوده است . آثارى دارد از جمله ، الامالى و شرح نهايه پدرش در فقه و غير اينها .
شهيد ثانى در رساله جمعه كتابى را به وى نسبت داده است .
استاد استناد ايده اللّه در آغاز بحار مىنويسد : كتاب مجالس كه مشهور به امالى است تأليف شيخ جليل ابو على حسن بن شيخ الطايفه قدّس سرّه است .
و در فصل ثانى پس از نقل كتابهاى شيخ طوسى مىنويسد ، و امالى فرزند علامهاش در روزگار ما مشهورتر از امالى پدرش مىباشد و بيشتر
هامش
( 1 ) - سوره نحل : 98 .