[ سيوطى در الدّر المنثور ] در ذيل آيهء * ( وَحَناناً مِنْ لَدُنَّا وَزَكاةً وَكانَ تَقِيًّا ) * ( سوره مريم ، آيه 13 ) ، مىنويسد : « ابن عساكر » به سند خود ، از « قره » روايت مىكند كه آسمان بر هيچ كشتهاى نگريست ، مگر بر دو تن كه يحيى بن زكريا و حسين بن على عليه السلام و نشانهء گريهء آن ، قرمزى آسمان است .
[ همان كتاب ] در ذيل تفسير آيهء * ( فَما بَكَتْ عَلَيْهِمُ السَّماءُ وَالأَرْضُ ) * ( سوره دخان ، آيه 29 ) ، مىنويسد : « ابن ابى حاتم » از « عبيد مكتّب » از « ابراهيم » روايت مىكند كه آسمان از آغاز آفرينش دنيا در عزاى كسى نگريسته است ، مگر بر دو تن ( تا آنجا كه مىگويد ) آيا مىدانى مراد از گريهء آسمان چيست ؟ گفت : نه .
در پاسخ گفت : نخست قرمز مىشود آنگاه جريان مىيابد . و اضافه مىكند :
هنگامى كه يحيى بن زكريا عليه السلام به شهادت رسيد ، آسمان سرخ شد و قطرات خون از آسمان به زمين فرو ريخت و روزى كه حسين بن على عليه السلام شهيد گشت ، آسمان سرخ گرديد و گفته است : « ابن ابى حاتم » از « زيد بن زياد » روايت مىكند ، هنگامى كه امام حسين عليه السلام شهيد شد ، افق آسمان به مدت چهار ماه سرخگون بود .
[ حلية الاولياء ابو نعيم 2 / 276 ] به سند خود ، از « هشام » از « محمد » روايت مىكند ، اين قرمزى كه در افق آسمان به چشم مىخورد قبلا وجود نداشت تا اينكه حسين بن على عليه السلام به شهادت رسيد و اين قرمزى پديدار گشت .
مؤلف گويد : « متّقى » اين حديث را در [ كنز العمال 7 / 111 ] از « محمد بن سيرين » آورده و مىگويد : « ابن عساكر » هم آن را ذكر كرده است . « هيثمى » هم در [ مجمع 9 / 197 ] متذكر شده است و « طبرى » هم آن را نقل كرده است .
[ هيثمى در مجمع 1 / 196 ] از « ام حكيم » نقل كرده است كه گفت :
هنگام شهادت امام حسين عليه السلام ، خردسال بودم و به خاطر دارم تا مدتى آسمان مانند علقه سياه بود .
« طبرى » اين حديث را روايت كرده و مىنويسد : رجال سند اين روايت
فضائل الخمسة من الصحاح الستة ( فضائل پنج تن ( ع ) در صحاح ششگانه اهل سنت ) ( فاسي ) — صفحة 281
مساهمون: سيد مرتضى حسيني فيروزآبادي
ص٢٨١