باب دهم بخشى از جود و بخشش امام حسين عليه السلام
[ فخر رازى در تفسير كبير ] در ذيل تفسير آيهء شريفهء * ( وَعَلَّمَ آدَمَ الأَسْماءَ كُلَّها ) * ( سوره بقره ، آيه 31 ) ، مىنويسد : مرد بيابان نشينى حضور امام حسين عليه السلام شرفياب شد . پس از عرض سلام ، حاجت خود را مطرح ساخت و گفت : از جد شما شنيدم كه مىفرمود هر گاه تقاضائى و حاجتى داريد از چهار گروه درخواست نمائيد : 1 - عربى كه از شرافت حسب و نسب برخوردار باشد ؛ 2 - از بزرگوارى كه كريم باشد ؛ 3 - از كسى كه حامل حقايق قرآن باشد ؛ 4 - از كسى كه زيبا چهره باشد . امّا مسئله شرافت ، عرب در سايه جدّت ، رسول الله صلَّى اللَّه عليه و آله ، اين بزرگوارى را بدست آورد . و اما كرامت ، كه اين هم راه و روش ديرينه شماست و امّا قرآن ، آن هم در خانههاى شما نازل گشت و امّا نيكوئى و زيبائى چهره ، پس خودم از رسول الله صلَّى اللَّه عليه و آله شنيدم كه مىفرمود : هرگاه مىخواهيد به چهرهء من بنگريد ، به چهرهء حسن و حسين عليهما السّلام نظاره نماييد . در اين موقع امام حسين عليه السلام فرمود : اكنون حاجتت چيست ؟ اعرابى حاجتش را روى زمين نوشت . امام حسين عليه السلام فرمود :