[ مسند امام احمد حنبل 1 / 3 ] به سند خود ، از « زيد بن يثيع » از « ابو بكر » نقل مىكند كه پيغمبر اكرم صلَّى اللَّه عليه و آله « ابو بكر » را به منظور تلاوت آيات برائت به مكه گسيل و در ضمن توقيعى فرموده بود كه از اين تاريخ به بعد ، مشركان حق ندارند به حج بيت الله اقدام نمايند ؛ و همچنين كسى نمىتواند با بدن برهنه به طواف خانهء خدا بپردازد ؛ و جز مسلمان ديگرى به بهشت نمىرود ؛ و كسى كه با رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله تعهدى دارد ، تعهد او تا پيش سرآمد مدت قابل قبول است . و خدا و رسول از مردم مشرك بيزارند ! « ابو بكر » بيش از سه منزل از مدينه دور نشده بود كه رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله به على عليه السّلام دستور داد كه خودت را به « ابو بكر » برسان و آيات برائت را از او بگير و او را برگردان و خودت آنها را به مردم مكه ابلاغ كن . على عليه السّلام با شتاب از مدينه بيرون آمد و همانطور كه پيغمبر صلَّى اللَّه عليه و آله فرموده بود مأموريت را انجام داد . « ابو بكر » حضور رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله رسيد و گريست ، گفت : يا رسول الله ! آيا دربارهء من مسألهاى رخ داده است ؟ حضرت فرمود : جز خير چيز ديگرى دربارهات رخ نداده است ، ليكن مأمور شدهام كه آيات برائت را يا خودم بر مردم مكه تلاوت كنم و يا مردى كه از خود من است .
مؤلف گويد : « متقى » اين حديث را در [ كنز العمال 1 / 246 ] ، « ابن خزيمه » ، « ابو عوّانه » ، « دار قطنى » در « الافراد » و « محب طبرى » در ضمن حديثى در اين معنى در [ ذخائر ص 69 ] ، نقل كردهاند و « طبرى » اظهار داشته كه مراد از آن مرد كه رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله اشاره فرموده است ، على عليه السّلام مىباشد و « ابو حاتم » هم حديث مزبور را روايت مىكند .
[ همان كتاب 1 / 151 ] به سند خود ، از « حنش » از حضرت على عليه السّلام روايت مىكند ، هنگامى كه ده آيه از سوره برائت نازل شد ، پيغمبر اكرم صلَّى اللَّه عليه و آله « ابو بكر » را بحضور طلبيد و به وى دستور داد تا آيات مزبور را به مكه ببرد و بر مردم مكه تلاوت نمايد . « ابو بكر » بنا به مأموريتى كه داشت از مدينه بيرون رفت .
فضائل الخمسة من الصحاح الستة ( فضائل پنج تن ( ع ) در صحاح ششگانه اهل سنت ) ( فاسي ) — صفحة 217
مساهمون: سيد مرتضى حسيني فيروزآبادي
ص٢١٧