آسوده خاطر مىسازى . اينك كسى كه تو را در حال حيات من دوست بدارد ، با امن و ايمان از دنيا به سراى ديگر رحلت مىكند . و كسى كه در زندگى تو و پس از در گذشت من ، تو را دوست بدارد ، سرانجام او به امن و ايمان به پايان مىرسد و از ناراحتى روز رستاخيز آسوده خاطر خواهد بود . و كسى كه بميرد و كينهء تو را در دل داشته باشد ، به مرگ جاهليت مرده است و خدا ، از هيچ عمل او كه در اسلام انجام داده است چشم پوشى نكرده و مورد باز خواست قرار خواهد داد .
« طبرانى » اين حديث را نقل كرده است .
مؤلف گويد : « متّقى » حديث مذكور را در [ كنز العمال 6 / 155 ] روايت كرده و مىگويد : « طبرانى » هم آن را از « ابن عمر » نقل مىكند .
[ تاريخ بغداد خطيب بغدادى 4 / 102 ] به سند خود ، از « عايشه » روايت مىكند ، از رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله شنيدم كه خطاب به على عليه السّلام فرمود : در حق تو همين كافى است كه دوستدار تو در هنگام مرگ اندوهى ندارد ، و در قبر هم احساس تنهائى نمىكند ، و روز قيامت هم فزعى ندارد .
[ همان كتاب 1 / 259 ] به سند خود ، از « ابن عباس » روايت مىكند كه رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله فرمود : در شب معراج كه مىخواستم به بهشت وارد شوم ، اين جملات بر در آن نوشته شده بود :
« لا إله الَّا الله ، محمد رسول الله ، علىّ حبّ الله ، و الحسن و الحسين صفوة الله ، فاطمة خيرة الله على باغضهم لعنة الله » پيش از اين ترجمه شد كه « حبّ » - به كسر حاء - به معناى « محبوب » است .
[ كنز العمال 6 / 158 ] رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله فرمود : سه خصلت است كه هر گاه در كسى باشد ، از امت من بشمار نمىآيد و من هم پيغمبرش نيستم ؛ دشمنى با على عليه السّلام ، نكوهش اهل بيت من و كسى كه ايمان را كلام تنها بداند و به حقيقت ايمان نپردازد .
« ديلمى » اين حديث را از « جابر » روايت كرده است .
فضائل الخمسة من الصحاح الستة ( فضائل پنج تن ( ع ) در صحاح ششگانه اهل سنت ) ( فاسي ) — صفحة 519
مساهمون: سيد مرتضى حسيني فيروزآبادي
ص٥١٩