سرعت هر چه تمامتر از ميان شما رخت برمىبندم و اينك گفتارى پوزش خواهانه دارم ، همانا در ميان شما كتاب پروردگار و عترت يعنى اهل بيتم را برقرار مىدارم .
آنگاه دست على عليه السّلام را گرفت و بالا برد و فرمود : على با قرآن است و قرآن با على است ؛ پيوندى ناگسستنى در ميان اين دو است تا كنار حوض كوثر به من نائل شوند ، آنجاست كه از شما مىپرسم كه چگونه با قرآن و عترت من رفتار كرديد ؟ ! در پايان اين باب شايسته است دو حديث را كه در اين مورد است ، بيان كنيم .
يكى از آن دو ، « ابو نعيم » در « حلية » و ديگران در كتب خود ، از امام حسن مجتبى عليه السّلام روايت كردهاند كه رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله در ضمن حديثى - كه همهء آن را در باب « على عليه السّلام سيّد العرب » ايراد خواهيم كرد - خطاب به انصار فرمود : آيا مىخواهيد شما را به چيزى راهنمائى كنم كه هرگاه آن را دستاويز خود قرار بدهيد ، هرگز گمراه نمىشويد ؟ انصار در پاسخ گفتند : آرى ، يا رسول الله ! رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله فرمود : على عليه السّلام همان كسى است كه بايد دست بدامانش شد ، اينك به خاطر محبتى كه با من داريد ، او را محبوب خود قرار بدهيد . همانا آنچه را كه براى شما گفتم ، « جبرئيل » از قول خداى تعالى به من ابلاغ كرده بود .
« ابو نعيم » گويد : اين روايت را « ابو بشر » از « سعيد بن جبير » از « عايشه » نقل نموده و در كتاب « السؤدد » هم به اختصار آورده است .
مؤلف گويد : حديث مورد نظر را « محبّ طبرى » در [ الرياض النضرة 2 / 177 ] روايت كرده و اظهار داشته كه حديث مزبور را « فضائلى » و « خجندى » نقل كردهاند .
دوم : « ثعلبى » در [ قصص الانبياء ص 14 ] مىگويد : « يزيد رقاشى » از « انس بن مالك » روايت كرده است كه نماز بامداد را با رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله بجاى آورديم ، رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله پس از پايان نافله بسوى ما توجه كرده و فرمود : اى مسلمانان !
فضائل الخمسة من الصحاح الستة ( فضائل پنج تن ( ع ) در صحاح ششگانه اهل سنت ) ( فاسي ) — صفحة 254
مساهمون: سيد مرتضى حسيني فيروزآبادي
ص٢٥٤