مفضل بن عمر از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده هركس سخنى كه عليه برادر مؤمنش تمام شود بگويد و اراده كند كه وى را خوار سازد و خانهء جوانمردى او را بدينوسيله ويران نمايد تا در نتيجه از چشم مردمان بهيفتد و كسى به خوبى با وى دوستى نكند خدا او را از ولايت خويش براند و در رديف پيروان شيطان قرار دهد ، با آنكه شيطان اينگونه مريدان را دوست ميدارد وى را نهپذيرد و از جرگهء خود دور نمايد .
از آن حضرت در حرمت عورت مؤمن بر مؤمن رسيده كه فرمود سخن تو دربارهء برادر مؤمنت كه عليه او تمام شود چنانست كه در جستجوى احوال او برآمدهء تا مطلبى دستگير تو شود و سرانجام روايتى عليه او گوئى يا از او در انظار مردم عيبجوئى كنى .
زراره از حضرت امام باقر و صادق ( ع ) روايت كرده : نزديكترين راهى كه بنده را بجانب كفر سوق ميدهد همانست كه عليه دين ، با مردى دوستى كند و طرح الفت و برادرى در ميان آرد تا در نتيجه لغزشهاى آن مسلمان را اظهار نمايد .
ابو بصير از حضرت باقر عليه السّلام روايت كرده كه حضرت رسول صلّى اللّه عليه و إله و سلّم فرمود غيبت مرد مؤمن از فسوق است ، و كشتن او كفر ، و خوردن گوشتش ( غيبت از او ) معصيت و گناه و همچنان كه ريختن خون او حرامست مال او نيز حرام مىباشد .
ابو حمزه گويد . از حضرت صادق عليه السّلام شنيدم كه ميفرمود هرگاه بندهء مؤمن به برادرش اف گويد از دوستى او بيرون رود ، و هرگاه به او بگويد تو دشمن من هستى يكى از آن دو كافر شدهاند ، خدا عمل مؤمنى كه عليه ديگرى ناهموارى در دل گرفته نهپذيرد .
منية المريد ( فارسى ) — صفحة 271
مساهمون: الشهيد الثاني
ص٢٧١