فضيل از حضرت باقر عليه السّلام روايت كرده آدمى كه در ديدهء مؤمنى طعن زند به شديدترين مردنى جان تسليم كند و شايسته است در راه خير قدم برندارد كه از آن راه بهرهء نخواهد برد .
مناظره و خودبينى
هشتمين - آفت مناظره خودبينى و تكبر است .
بديهى است مناظره از تكبر بر اقران و امثال خالى نيست زيرا پيوسته زياده از اندازه در هيئات ظاهرى خود بكوشد و در مجالس در صدر نشيند و گفتار خصمش را منكر شود و تا ميتواند پافشارى مىكند كه گفتهء حق آشكارا نشود مبادا آنها بر وى پيروز آيند ، و چون خود را فلج ديد و راه فرار مسدود شد نخواهد گفت كه خطا از طرف ما است و مطلب در جانب خصم ما آشكار شده .
ناگفته نماند كه اين موضوع همان كبر و منيتى است كه پيمبر صلّى اللّه عليه و إله و سلّم فرموده كسى كه باندازهء يك مثقال نخوت در دل او باشد به بهشت نرود .
در حديث گذشته حضرت رسول صلّى اللّه عليه و إله و سلّم تكبر را به بطر حق و غمص ناس تفسير فرموده .
بطر حق : عبارت است از رد كلام حق بر گويندهاش بدون اعتراف بحقانيت او پس از ظهور گفتار حق .
غمص ناس : با صاد بى نقطه و غين نقطهدار بمعنى حقير پنداشتن مردمان است .
در نتيجه اين شخص مناظرى كه اكنون درصدد گفتگوى در بارهء او هستيم با آنكه امر حق هويدا شده كلام حقرا عليه گويندهاش رد كرده گرچه اين معنى بر غير او پوشيده مانده بسا هست بر اثر