( 1 ) چون مردم مرخص شدند و مخصوصان و نزديكان باقى ماندند مأمون از حضرت ابو جعفر ع در - خواست كرد هر گاه صلاح بدانيد شقوق مزبورهء در قتل صيد را توضيح فرمائيد تا ما هم اطلاع يافته بهرهمند شويم .
حضرت ابو جعفر پذيرفته فرمود محرم هر گاه در حل بوده و صيدى را بكشد و آن صيد پرنده و بزرگ باشد بايد گوسفندى كفاره بدهد و اگر در حرم مرتكب قتل او شود بايد دو برابر جزا دهد و اگر جوجهاى را در حل بكشد بايد برهء از شير گرفته كفاره بدهد و اگر همان را در حرم كشته باشد بايد يك بره و بهاء جوجه را بپردازد و اگر صيد وحشى مثلا گورخر وحشى باشد بايد يك گاو بدهد و اگر شتر مرغى صيد كند بايد شترى قربان كند و اگر آهو باشد گوسفندى كفاره بدهد پس اگر يكى از صيدهاى مزبور را در حرم بقتل بياورد جزا دو برابر خواهد شد و هر گاه محرم صيدى كرده و آن را در حال احرام حج مرتكب شده بايد در منى قربانى كند و اگر در حال احرام عمره باشد بايد در مكه قربانى نمايد و كفاره صيد نسبت بعالم و جاهل على السويه است و در حال عمد گناهكار است و در خطا و سهو گناهى نكرده و كفارهء آزاد بر خودش است و بنده بر آقاى او و فرزند خورد سال كفارهء ندارد و بايد سرپرست او كفارهء او را بپردازد پشيمان عذاب آخرتى ندارد و اصراركنندهء بر صيد علاوه بر كفاره در آخرت هم معذبست .
مأمون از حضرت ابو جعفر تمجيد كرده و در حق او دعا نمود .
پس از اين عرضكرد هر گاه بخواهيد ممكن است همانطور كه يحيى از شما پرسش كرد از او سؤالى بفرمائيد .
الإرشاد ( فارسي ) — صفحة 625
مساهمون: الشيخ المفيد
ص٦٢٥