است كه زهرة الربيع مشتمل بر دعاهاى روزهاى هفته بوده به استثناى جمعه كه عمده
ادعيه ء جمال ، در باره ء آن بوده است . زهرة الربيع تقريبا به اندازه ء حجم جمال بوده است .
( ابن طاووس در دروع * ، زهرة الربيع را به اين شكل توصيف مى كند كه مشتمل بر بيش از
سى ودو كراسه است وجمال را مشتمل بر سى كراسه ياد كرده است ) . اكنون تنها
يك سوم جمال مربوط به روزهاى غير جمعه است واگر همه زهرة الربيع در باره ء اين
دعاها باشد ، تعداد زيادترى از آنچه در جمال بوده در برداشته است .
بنا به آنچه در جمال آمده ، پايان " زهرة الربيع " مشتمل بر اين هشدار به مؤمنان
بوده كه با خواندن همان دعاهايى كه رسول خدا وأهل بيت [ ع ] مىخوانند نپندارند كه در
عبادت با آنان برابر هستند . محمد [ ص ] وأهل بيت [ ع ] خدا را تنها به خاطر خدا عبادت
مى كردند اما ديگر انسانها به اميد ثواب در دنيا وآخرت يا پرهيز از عذاب به عبادت
خدا مىپردازند . در مهج به نقل از اين كتاب روايتي دربارهء عبادات امام جواد [ ع ]
وهادي [ ع ] آمده . كتاب مزبور در دست حر عاملي قرار داشته است ( نك : اجازه الشيخ
محمد الحر العاملي لمولا . . . محمد فاضل المشهدي ، بحار 110 / 117 ) .
فصل سوم :
برخى از عناوين ديگر
براي داشتن يك تصوير كامل بايد عناوين زير مورد توجه قرار گيرد :
( 1 ) مشار ( مؤلفين ج 4 ص 415 ) در فهرست تأليفات چاپ شده ابن طاووس به
چاپ تهران 1379 ق كتاب " مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة " اشاره مى كند ( نك
فهرست ) . اين تأليف عموما به امام صادق [ ع ] منسوب مى شود ودليلي وجود ندارد تا
آن را به ابن طاووس نسبت دهيم .
( 2 ) در بروكلمان ، ذيل 1 / 912 - 913 اشتباها سه تأليف متعلق به ديگران را به
ابن طاووس نسبت مى دهد : أول : عدة الداعي از ابن فهد حلى ( م 841 ) ( موجود ) ; دوم :
كتابخانه ابن طاووس ( فارسي ) — صفحة 111
مساهمون: إتان گلبرگ
ص١١١