را از ما اهلبيت قرار داده است . » سپس امام ( عليه السلام ) اين آيه را خواند : وَمَنْ يطِعِ اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَأُولَئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيهِمْ مِنَ النَّبِيينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ وَحَسُنَ أُولَئِكَ رَفِيقًا ذَلِكَ الْفَضْلُ مِنَ اللَّهِ وَكَفَى بِاللَّهِ عَلِيماً : و كسانى كه از خدا و پيامبر اطاعت كنند ، در زمره كسانى خواهند بود كه خدا ايشان را گرامى داشته [ يعنى ] با پيامبران و راستان و شهيدان و شايستگانند و آنان چه نيكو همدمانند . ( نساء : 69 ) ( الكافي ، 1 / 450 )
اميرالمؤمنين ( عليه السلام ) از آغاز تا پايان دوران خلافتش اصرار داشت كه جايگاه عترت پيامبر نزد خداوند و رسولش و نيز برترى آنان بر ديگران را بيان نمايد و از توطئه قريش بر ضد ايشان پرده بردارد كه خلافت رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) را كه خداوند براى عترت پيامبر مقرر نموده بود ، غصب كردند . نيز در صدد بود كه براى مردم تبيين نمايد كه به سفارش رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) وى نبرد كننده براى پاسدارى از تأويل قرآن است ، همان گونه كه پيامبر براى تنزيل آن نبرد نمود . نخستين نبرد او براى پاس داشتن تأويل ، همين نبرد جمل بود ، همان سان كه پيامبر در بدر با مشركان جنگيد .
نبرد جمل ( فارسى ) — صفحة 579
مساهمون: الشيخ علي الكوراني العاملي
ص٥٧٩