است و سورهى تغابن بيان اين نور و اينكه آن در قلب مؤمن روشنتر و نورانىتر از خورشيد است كه روز را روشن مىكند و از همهى جهات طرف جلو و راست را اختيار نمود ، تا اشعار به دو نفس مطيع باشد كه بر حسب دو قوّهى علّامه و عمّاله مىباشد .
و امّا دو طرف پشت و چپ پس آن دو براى نفس مطيع نمىباشند بدين معنا كه براى نفس در اين مرتبه جهت شيطانى و حيوانى نيست و از آنها به پشت و چپ تعبير مىشود و اگر آن دو جهت پيدا كنند ديگر در آن دو قسمت نور وجود پيدا نمىكند .
يَقُولُونَ
به زبان حال و قال گويند :
رَبَّنا أَتْمِمْ لَنا نُورَنا
چون مؤمنين با ظهور اين نور و صورت ملكوتى از جلوشان حرص و شوقشان شدّت پيدا مىكند ، آتش شوق و طلبشان فزونى مىيابد ، طلب ازدياد و اشتداد آن نور را مىنمايند تا جايى كه براى آنان ذات و اثرى باقى نماند ، كه مثل آنان در آن حال مثل فرش و چراغ است كه چه مادامىكه داراى ذات و حركت باشند سكون بر آنها عارض نمىشود .
وَ اغْفِرْ لَنا
حدود و نقايص كه به ما محلق شده و مانع از ادراك كامل اين نور مىباشند بر ما ببخش .
إِنَّكَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ يا أَيُّهَا النَّبِيُّ جاهِدِ الْكُفَّارَ وَ الْمُنافِقِينَ
با كفّار و منافقين در عالم صغير و كبير جهاد كن .
و امام صادق عليه السّلام آيه را به صورت « جاهد الكفار بالمنافقين » خوانده و فرمود : رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله هيچ وقت با منافقى جنگ نكرد ، بلكه هميشه دل آنها را به دست مىآورد .
و در خبر ديگرى از امام صادق عليه السّلام آمده است :
« جاهِدِ الْكُفَّارَ وَ