آسمانها و زمين و جانورانى است كه در آنها پراكنده است ؛ و او هرگاه بخواهد بر گرد آوردن آنها تواناست .
و هر مصيبتى كه به شما برسد از كار و كردار خودتان است ، او از بسيارى [ گناهان ] در مىگذرد .
و شما در روى زمين گزير و گريزى نداريد ، شما را در برابر خداوند يار و ياورى نيست .
و از پديدههاى شگرف او كشتيهاست در دريا مانند كوهها .
اگر خواهد باد را نگه دارد ، آنگاه آنها بر روى آن [ دريا ] راكد مانند ؛ در اين براى هر شكيبايى شاكرى مايههاى عبرت است .
يا آنان [ / اهل كشتى ] را به خاطر كار و كردارشان نابود كند ، او از بسيارى [ گناهان ] در مىگذرد .
و تا كسانى كه در آيات ما مجادله مىكنند ، بداند كه گريزگاهى ندارند .
پس آنچه به شما داده شده است ، بهرهى [ گذارى ] زندگانى دنياست ، براى كسانى كه ايمان آوردهاند و به پروردگارشان توكّل كردهاند ، آنچه نزد خداوند است ، بهتر و پايدارتر است .
تفسير
[ وَ هُوَ الَّذِي يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبادِهِ وَ يَعْفُوا عَنِ السَّيِّئاتِ ]
وجه نزول اين آيه گذشت .
بدان كه بيشتر آنچه كه از ذكر توبه در قرآن وارد شده مقصود از آنها توبهاى است كه به دست جانشينان خداى تعالى در ضمن ميثاق و بيعت حاصل مىشود ، كسى كه در ظاهر قبولكنندهى آن توبه است خليفه و جانشين خداست كه بيعت با دست او صورت گرفته ، ليكن چون خليفهى الهى مظهر صفات خداى تعالى و به خصوص هنگام اخذ بيعت از بندگان مىباشد قبول توبه را به طور منحصر به خودش نسبت داده است ، چنانچه در قول خداى تعالى :
فَلَمْ تَقْتُلُوهُمْ وَ لكِنَّ اللَّهَ قَتَلَهُمْ
چنين است .