نزديكان مرا دوست داشته باشيد ، انصار از پيش رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله در حالى كه تسليم گفتار او شده بودند بيرون آمدند . پس منافقين گفتند : اين سخن پيامبر چيزى است كه خود ساخته است و مقصودش اين است كه ما را بعد از خودش ذليل نزديكان خود سازد ، پس اين آيه نازل شد : أَمْ يَقُولُونَ افْتَرى عَلَى اللَّهِ كَذِباً پس رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله به دنبال انصار فرستاد و آيه را بر آنان خواند ، انصار گريه كردند و مطلب بر آنها سنگين و سخت شد ، سپس خداى تعالى اين آيه را نازل فرمود : وَ هُوَ الَّذِي يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبادِهِ رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله انصار را فرا خواند و آنها را با اين آيه مژده داد . و به اين مضمون و نزديك به آن اخبار زيادى وارد شده است . [ وَ مَنْ يَقْتَرِفْ حَسَنَةً ] اين مطلب مكرّر از جانب ما گذشته است كه حسن و حسنهى حقيقى فقط ولايت است ، نه چيز ديگر و هر نوع گفتار و فعل ، حالت ، اخلاق ، علم ، شهود و عيان كه متعلّق به ولايت باشد با حسن ولايت زيبا و حسن مىشود و هر چه كه متعلّق به ولايت نباشد قبيح محسوب مىگردد . و لذا در اخبار زيادى فرو رفتن در حسنه و انجام آن به ولايت و مودّت اهل بيت عليهم السّلام تفسير شده است . خواه تنكير لفظ « حسنة » براى تفخيم باشد يا تحقير . [ نَزِدْ لَهُ فِيها حُسْناً ] يعنى در آن حسنه خوى و حسن ديگرى اضافه مىكنيم ، چه وقتى از حسنه و خوبى فعليّت خوبى براى نفس حاصل شد ، فاعل بر آن فعليّت باقى ماند و آن را باطل نكرد و آن را
بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى )ج ۱۳ — صفحه 66
پدیدآورندگان: سلطان محمد گنابادى ( سلطان عليشاه )
ص۶۶