پرش به محتوای اصلی

بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى )ج ۱۳ — صفحه 64

پدیدآورندگان:

ص۶۴

الصَّالِحاتِ ] مكرّر اين مطلب گذشت كه مقصود از ايمان در امثال اين عبارات اسلام است كه با بيعت عامّ حاصل مىشود . يا مقصود خود بيعت عامّ است ، مراد از عمل صالح ايمان است كه با بيعت خاصّ حاصل مىشود يا خود بيعت خاصّ است ، يا مقصود از ايمان ايمان خاصّ است كه با بيعت خاصّ حاصل مىشود يا خود همان بيعت مقصود است ، مقصود از عمل صالح عمل كردن به شروط آن بيعت است . [ قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً ] بگو : بر اين كارى كه من انجام مىدهم از تبليغ رسالت الهى و فرا خواندن شما به ايمان به خدا مزد و اجرى طلب نمىكنم تا مرا مّتهم به دنيا خواهى در ادّعاهايم بكنيد . [ إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى ] هيچ مزد و اجرى نمىخواهم مگر دوستى و مودّت اهل بيت . استثناء در اينجا متّصل است ، سود دولتى اهل بيت و نزديكان پيامبر اگر چه به خود مردم باز مىگردد و تكميل نفوس آنها است ، لكن با استكمال مردم ، پيامبر نيز بهره‌مند مىشود ، چه آن مردم اجزاء پيامبر و سعه و گستردگى وجود او مىشوند . پس قول خداى تعالى : قُلْ ما سَأَلْتُكُمْ مِنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَكُمْ اشاره به هر دو جهت نفع است ، زيرا در اين آيه مودّت اهل بيت اجر و مزد پيامبر صلّى اللّه عليه و آله قرار داده شده از آن جهت كه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله از مودّت آنان بهره‌مند مىشود ، كه با مودّت كامل مىشوند و با كامل شدن رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله داراى وجودى گسترده‌تر مىگردد .