[ إِنَّ الْمُجْرِمِينَ فِي ضَلالٍ ]
مجرمين در دنيا در گمراهى هستند .
[ وَ سُعُرٍ ]
و در آخرت در حال جنون مىباشند ، يا گمراهى و جنون در آخرت ، يا هر دو در دنيا است .
[ يَوْمَ يُسْحَبُونَ فِي النَّارِ عَلى وُجُوهِهِمْ ذُوقُوا مَسَّ سَقَرَ ]
روزى كه آنان را به زودى در آتش مىكشند و ( به آنها مىگويند ) بچشيد زود زخم دوزخ را ! اين جمله حال يا مستأنف است ، و لفظ « قول » در تقدير است و لفظ « سقر » نام جهنّم است .
و از امام صادق عليه السّلام آمده است : در جهنّم وادى مخصوصى است براى متكبّرين كه نام او « سقر » است .
از شدّت گرما و حرارت به خدا شكايت برد و از خدا خواست كه به او اجازهى نفس كشيدن دهد پس نفس كشيد و همهى جهنّم را سوزانيد .
[ إِنَّا كُلَّ شَيْءٍ خَلَقْناهُ بِقَدَرٍ ]
هر چيزى را به اندازهى مخصوص آفريديم .
از جهت مقدار بقا و ماندنش و از جهت امان و اجل و چگونگى بقاى آن ، يا مقصود به سبب عالم قدر است ، يا به سبب تقدير و اندازهگيرى ما در عالم قدر .
از امام صادق عليه السّلام وارد شده : قدريّه مجوس اين امّت هستند و اينان كسانى هستند كه خواستند خدا را با عدلش وصف نمايند از سلطان و قدرتش خارج ساختند و دربارهى آنها اين آيات نازل شده :
يَوْمَ يُسْحَبُونَ
. . . تا قول خدا . . . « به قدر » .
[ وَ ما أَمْرُنا إِلَّا واحِدَةٌ ]
فرمان ما نيست مگر يك سخن و يكباره .
اين جمله رفع توهّمى است كه از قول خدا :
كُلَّ شَيْءٍ خَلَقْناهُ