ما را بنمايد .
[ وَ لَقَدْ أَنْذَرَهُمْ ]
لوط به آنها انذار نمود و آنها را ترسانيد .
[ بَطْشَتَنا ]
آنها را از قدرت ما در عذاب ترسانيد .
[ فَتَمارَوْا بِالنُّذُرِ ]
در نذيرها مجادله كردند ، يا در آن شك نمودند ، يا به سبب نذيرها به مجادله يا به شك افتادند .
[ وَ لَقَدْ راوَدُوهُ عَنْ ضَيْفِهِ فَطَمَسْنا أَعْيُنَهُمْ ]
و قوم از او مهمانانش را ( كه فرشتگانى زيبا بودند بر سوءقصد ) طلبيدند ما هم چشم آنها را بىنور و نابينا كرديم .
يعنى چشمهاى آنان را مسخ كرديم و با ساير جاهاى صورت مساوى نموديم ، يا نور چشمشان را از بين برديم .
در روايت آمده است كه جبرئيل با انگشتش به سوى آنها آمد و چشمان آنها را از بين برد و نيز وارد شده كه مشتى از خاك برگرفت و به صورت آنها زد و در نتيجه همهى اهل شهر كور شدند و داستان آنها در سورهى اعراف و هود و هجر گذشت .
[ فَذُوقُوا ]
به آنها گفتيم كه عذاب و انذار مرا بچشيد .
[ عَذابِي وَ نُذُرِ ]
آنچه كه به وسيلهى آن مردم را انذار نموديد .
[ وَ لَقَدْ صَبَّحَهُمْ بُكْرَةً عَذابٌ مُسْتَقِرٌّ ]
و در هنگام بامداد به ايشان عذابى پاينده و پابرجا و جاويدان رسيد .
يعنى عذابى كه در ميان آنها مستقر شد و زائل نگشت .
[ فَذُوقُوا عَذابِي وَ نُذُرِ وَ لَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ وَ لَقَدْ جاءَ آلَ فِرْعَوْنَ النُّذُرُ ]
و گفتيم اينك عذاب قهر و انتقام ما را ( به جرم بدكارى بچشيد ) و ما قرآن را براى وعظ و اندرز