خلق ( از قهر خدا ) است .
از اين آيه از امام صادق عليه السّلام سؤال شد ، فرمود : خداى تعالى وقتى در عالم ذرّ اوّل خلق را آفريد آنها را در جلوى خود به صورت صفوف منظّم بر پا نمود و محمّد صلّى اللّه عليه و آله را مبعوث نمود كه آنها را به سوى خدا دعوت كند كه قومى به او ايمان آوردند ، و گروهى انكار كردند ، پس خداى تعالى فرمود :
هذا نَذِيرٌ مِنَ النُّذُرِ الْأُولى
اين محمّد صلّى اللّه عليه و آله است كه خلق را در عالم ذرّ اوّل به سوى خدا فرا خواند .
[ أَزِفَتِ الْآزِفَةُ ]
روز قيامت بسيار نزديك شده است لفظ « الآزفة » از نامهاى قيامت است ، كه اطلاق آن بر قيامت غالب شده است .
لفظ « تاء » بدان جهت است كه لفظ « قيامت » مؤنّث است يا به جهت نقل است .
يا لفظ « الآزفة » مصدر است ، مانند « الكاشفة » و « العافية » و نزديكى قيامت براى اين است كه قيامت در عرض زمان نيست تا قرب آن قرب زمانى باشد ، بلكه قيامت در طول زمان و به منزلهى روح براى زمانها است ، و همانطور كه روح هر چيزى نزديكتر از خود آن چيز به آن است روح زمان نزديكتر از تمام زمانيّات به زمان است .
[ لَيْسَ لَها مِنْ دُونِ اللَّهِ كاشِفَةٌ ]
غير از خدا ظاهر كنندهاى ندارد ، يا لفظ « الكاشفة » مصدر است ( يعنى غير از خدا موضوع مورد كشفى نيست )
[ أَ فَمِنْ هذَا الْحَدِيثِ تَعْجَبُونَ ]
آيا از اين سخن ( كافران ) تعجّب مىكنيد آيا حديث آزفه ، يا نزديك بودن قيامت يا قرآن ، يا آنچه كه از اخبار گذشت ، چنانچه از امام صادق عليه السّلام وارد شده - به گفت و