« جاءَ الْحَقُّ وَ زَهَقَ الْباطِلُ إِنَّ الْباطِلَ كانَ زَهُوقاً »
و
« جاءَ الْحَقُّ وَ ما يُبْدِئُ الْباطِلُ وَ ما يُعِيدُ »
. « 1 »
قُلْ
از راه انصاف با آنها بگو :
إِنْ ضَلَلْتُ
اگر من گمراه شوم ضرر گمراهى من بر شما نيست .
فَإِنَّما أَضِلُّ عَلى نَفْسِي وَ إِنِ اهْتَدَيْتُ فَبِما يُوحِي إِلَيَّ رَبِّي
اگر گمراه شوم ضرر آن بر خودم برمىگردد ، اگر هدايت يابم به سبب وحى پروردگارم مىباشد ، پس من در اين مورد فخرى بر شما ندارم .
إِنَّهُ سَمِيعٌ قَرِيبٌ
كه او شنواى نزديك است ، گفتههاى مرا مىشنود ، احوال و استعداد و استحقاق مرا مىداند .
وَ لَوْ تَرى
لفظ « لو » براى تمنّى يا براى شرط است ، جواب محذوف است .
إِذْ فَزِعُوا
از هول ، يا از صيحه و فرياد ، بىتابى و جزع آنها را مىبينى .
فَلا فَوْتَ
از عذاب و گرفتارى به دست ملايكه ما فوت و گريزى براى آنها نيست .
وَ أُخِذُوا مِنْ مَكانٍ قَرِيبٍ
آنان از مكان نزديكى دستگير شوند ، يعنى از زير پاهايشان به سبب فرو رفتن در زمين ، چنانچه در خبر از امام باقر عليه السّلام آمده است : گويى كه من به قائم عليه السّلام نظر مىكنم كه پشتش را به سنگ تكيه داده . . . تا آنجا كه فرموده : وقتى به بيابان مىرسد لشگر سفيانى بر او خروج مىكند ، پس خداى تعالى به زمين دستور مىدهد كه آنان را فروبرد ، اين معناى قول خداى
هامش
( 1 ) صافى : ج 4 ، ص 226 . مجمع البيان : ج 7 و 8 ، ص 397 . امالى شيخ طوسى : ج 1 ، ص 346 ، ح 23 .