چون كسى كه در بهشت كامل است مىتواند در جميع اجزاء دنيا تصرّف كند .
نَتَبَوَّأُ مِنَ الْجَنَّةِ حَيْثُ نَشاءُ فَنِعْمَ أَجْرُ الْعامِلِينَ وَ تَرَى الْمَلائِكَةَ
خطاب به محمّد صلّى اللّه عليه و آله يا عامّ است كه در اين صورت معناى آيه اين است كه به هر بينندهاى گفته مىشود : ملائكه را در حول عرش مىبينى كه حمد و تسبيح خدا مىگويند .
اگر خطاب مخصوص محمّد صلّى اللّه عليه و آله باشد عدول به مضارع براى اشعار به اين است كه حالت محمّد صلّى اللّه عليه و آله در زمان حال چنان است كه ملائكه را ببيند .
حَافِّينَ مِنْ حَوْلِ الْعَرْشِ يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ
در اوّل سوره فاتحه وجه تغيير تسبيح به حمد گذشت ، گفتم كه تسبيح خداى تعالى جز با حمد او نيست ، چنانچه حمد او جز تسبيح او نيست ، در اوّل سوره بقره وجه فرق تسبيح و تقديس ، بيان معناى تسبيح و تقديس در آيه « و نحن نسبّح بحمدك و نقدّس لك » بيان شد .
وَ قُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْحَقِّ
بين ملائكه حكم شد بدين معنا كه هر يك از آنها در مقام مناسب خود قرار داده شد ، بر هر يك به عبادت شايستهى خودش حكم شد ، يا مقصود بين خلائق است كه در اين صورت تأكيد ما قبلش مىباشد ، اشعار به اين است كه محمّد صلّى اللّه عليه و آله آن را ديده است .
وَ قِيلَ الْحَمْدُ لِلَّهِ
فعل « قيل » به صورت مفعول آورده شده تا اشاره به اين باشد كه اين گفتار بر زبان هر كس مىتواند جارى شود ، مخصوص به گويندهى خاصّى نيست .
رَبِّ الْعالَمِينَ
كه در اين هنگام براى هر كس روشن