وَ جِيءَ بِالنَّبِيِّينَ
پيامبران آورده مىشوند .
پيامبرانى كه فرستادگان خدا به سوى مردم هستند تا از آنان از اجابت مردم و از اطاعت آنان و تسليم شدنشان نسبت به خدا سؤال شود .
وَ الشُّهَداءِ
يعنى كسانى كه در دعوت خلق جانشينان رسولان هستند ، شاهد افعال و احوال و اخلاق و گفتار مردم بعد از پيامبران هستند .
وَ قُضِيَ بَيْنَهُمْ
بين بندگان يا بين پيامبران ، شهدا و بين خلق حكم به حقّ شود
بِالْحَقِّ وَ هُمْ لا يُظْلَمُونَ وَ وُفِّيَتْ كُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ
به نحوى كه آن قضاوت هرگز به باطل آميخته نشده است و لا جرم ظلمى در آن نيست .
در سوره آل عمران درباره مفهوم توقيه ( وفات و ايفاى عهد ) و بالاخره هر روان در كردار خويش شرح كافى داده شد .
وَ هُوَ أَعْلَمُ بِما يَفْعَلُونَ
اين جمله حال است ، يعنى آوردن انبياء و شهداء بدان جهت نيست كه خداوند به حال و افعال آنها جاهل است ، بلكه نمودار ساختن افزودنى آگاهى خدا بر كردارهاى آنهاست .
وَ سِيقَ الَّذِينَ كَفَرُوا
يعنى كسانى كه به ولايت كافر شدند دستهدسته به جهنّم سوق داده مىشوند ، كفر به ولايت بدين گونه است كه ولايت از جهت تكوين و تكليف قطع مىشود تا وقتى كه مرگ آنها فرارسد در حالى كه كافر هستند .
إِلى جَهَنَّمَ زُمَراً
لفظ « زمر » جمع « زمرة » به معناى دسته و