تمسّك به ولايت نمودند ، زيرا كه هدايت جز با توسّل به ولايت با بيعت خاصّ ولوى حاصل نمىشود .
وَ أُولئِكَ هُمْ أُولُوا الْأَلْبابِ
يعنى به سبب تلقيح ولايت آنها صاحبان مغز هستند ، چنانچه مكرّر اين مطلب گذشت .
أَ فَمَنْ حَقَّ عَلَيْهِ كَلِمَةُ الْعَذابِ
آيا كسانى كه عذاب دربارهى آنها حتمى است مانند آن بندگانى هستند كه به آنها بشارت داده شده ؟
يا تقدير عبارت چنين است : آيا كسانى كه عذاب آنها حتمى است از عذاب خلاص و رها مىشوند ؟ يا خبر جملهى
« فَأَنْتَ تُنْقِذُ مَنْ فِي النَّارِ »
به تقدير قول است .
أَ فَأَنْتَ تُنْقِذُ مَنْ فِي النَّارِ
كسى كه عذاب در مورد او حتمى شده در آتش واقع و داخل شده است و براى دخول در آتش منتظر قيامت نمىماند ، تو اى پيامبر قدرت آن را ندارى كه او را از آتش نجات دهى .
پس اين جمله كنايه از وقوع آنها در آتش است و لذا در طرف مقابل آنها ادات استدراك آورد ، گويا گفته است : كسى كه عذاب در حقّ او حتمى شده حال او مانند كسى نيست كه از جانب خدا مورد بشارت قرار گرفته است ، زيرا دسته اوّل در همين حيات دنيا در آتش واقع شدهاند تا چه رسد به حيات آخرت .
لكِنِ
كسانى كه خداوند به آنها بشارت داده آنان هستند كه از پروردگارشان ترسيدند و تقوى پيشه نمودند .
الَّذِينَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ
امّا آن كسانى كه در برابر