خوانده شده است .
يُحَلَّوْنَ فِيها مِنْ أَساوِرَ مِنْ ذَهَبٍ وَ لُؤْلُؤاً
لفظ « لؤلؤ » با جرّ و نصب خوانده شده است .
وَ لِباسُهُمْ فِيها حَرِيرٌ
و پوششهايى لايق و مناسب بهشت دارند ، نه معناى اينكه از جنس حريرهاى دنيا باشد .
« چون انسان در هر حالتى كه باشد پيكرهاش نمايانگر همان معناست » .
وَ قالُوا
پس از آنكه مقامشان را ديدند كه از هر چيزى كه لايق انسان نيست پاك و طاهرند مىگويند :
الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَذْهَبَ عَنَّا الْحَزَنَ
حمد خداى را كه حزن و اندوه ما را بر چيزى كه لايق انسانيّت ما نبود از بين برد .
إِنَّ رَبَّنا لَغَفُورٌ
پروردگار ما بخشنده است ، زيرا او آنچه را كه موجب اندوه ما شده بود از بين برد و آن را پوشاند .
شَكُورٌ
در مقابل اعمال اندك ما به واسطهى نسبت رساندن ما به اوليا خود چيزى عطا كرد كه تصوّر آن هم نمىكرديم .
الَّذِي أَحَلَّنا دارَ الْمُقامَةِ
و ما را به سراى اقامت دايمى وارد كرد .
مِنْ فَضْلِهِ
و آن از فضل خودش بود نه از جهت استحقاق ما و اين آخرين مراتب بهشت است ، كه مرتبههاى ديگر دار عبور است ، نه دار اقامت .
لا يَمَسُّنا فِيها نَصَبٌ وَ لا يَمَسُّنا فِيها لُغُوبٌ
كه در اينجا هيچ رنج و المى به ما نرسد و ضعف و خستگى نخواهيم يافت .