وَ الَّذِينَ يَمْكُرُونَ السَّيِّئاتِ
اين جمله عطف به اعتبار معناست : گويا كه گفته شده : پس كسانى كه عمل صالح انجام مىدهند اقوال و اعمالشان به سوى خدا بالا مىرود و بدان وسيله عزيز مىشوند و كسانى كه مكر مىكنند و در بديها و سيّئات مكر و حيله به كار مىبرند مانند قريش و مكرشان در دار النّدوة ، يا مانند منافقين امّت و مكرشان در دفع خلافت على عليه السّلام عذاب شديدى در انتظار آنهاست .
و همچنين است كسى كه در بدى به بندگان يا به قواى خودش يا به اهل مملكتش مكر و حيله به كار ببندد .
زيرا هر كس كه نافرمانى پروردگارش را مىكند او در ارتكاب معصيت و گناه مكر مىكند .
چون نفس زشتى فعل او را مخفى مىكند و در چشم او نيك و خوب جلوه مىدهد .
لَهُمْ عَذابٌ شَدِيدٌ
بالفعل عذاب شديدى براى آنهاست ، ولى آنها عذاب را احساس نمىكند ، مانند آدم بىهوش كه آتش عضو او را مىسوزاند و او آتش را احساس نمىكند ، كه خود گناه عذاب عاجل و فورى براى لطيفه سيّاره انسانى است و چون تحت فعليّتهاى نفس پنهان است احساس نمىشود .
وَ مَكْرُ أُولئِكَ هُوَ يَبُورُ
مكر اينان نابود يا فاسد مىشود ، چون مكر از ناحيه نفس است و نفس و لوازم آن هلاك شونده و فاسد است ، اين جمله دلدارى دادن به رسول صلّى اللّه عليه و آله است كه نسبت به او يا به على عليه السّلام مكر و حيله به كار مىبرند .