فَإِنَّ اللَّهَ كانَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيماً
اين جمله تهديد و وعيدست .
از قمّى درباره نزول آيه آمده است : وقتى خداى تعالى اين آيه را نازل نمود كه : النبىّ اولى بالمؤمنين من أنفسهم و أزواجه امّهاتهم طلحه غضبناك شد و گفت : محمّد صلى اللّه عليه و آله زنان خودش را بر ما حرام مىكند و او خودش زنان ما را تزويج مىكند اگر خداوند محمّد صلى اللّه عليه و آله را بميراند ما بين خلخالهاى زنانش مىدويم چنانچه او بين خلخالهاى زنان ما دويد .
پس خداى تعالى اين آيه را نازل فرمود :
وَ ما كانَ لَكُمْ أَنْ تُؤْذُوا رَسُولَ اللَّهِ . . .
تا آخر « 1 » .
و اين حكم يعنى حكم تحريم شوهر كردن همسران پيامبر بعد از رسول خدا صلى اللّه عليه و آله اختصاص به زنانى كه دخول بر آنان شده ندارد ، بلكه زنى كه به عقد رسول خدا صلى اللّه عليه و آله درآيد اگر چه دخول به آن نشده باشد در حكم همسران پدران مىشود .
بعضى گفتهاند : وقتى رسول خدا صلى اللّه عليه و آله قبض روح شد و ابى بكر امور مردم را به دست گرفت دو همسر عامريّه و كنديّه رسول خدا صلى اللّه عليه و آله كه دخول در حقّ آن دو صورت نگرفته و به خانواده خودشان ملحق شده بودند آمدند و شوهر مىخواستند ، ابو بكر و عمر جمع شدند و به آن دو گفتند : اگر خواستيد حجاب اختيار كنيد ، اگر خواستيد شهوت ، آن دو شهوت اختيار كردند و ازدواج نمودند كه يكى از دو شوهر جذام
هامش
( 1 ) . تفسير صافى ج 4 ص 199 ، تفسير قمّى ج 2 ص 190 و تفسير البرهان ج 3 ص 333 .