شَفِيعٍ
به منزلهى نصير و يار و ياور است و بيان آن در گذشته تكرار شده است .
يُدَبِّرُ الْأَمْرَ مِنَ السَّماءِ إِلَى الْأَرْضِ
امر را نازل مىكند از آسمان ارواح به زمينهاى اشباح به طور استمرار و دائم ، با اين لحاظ كه تدبير و عاقبتش نيكو است .
ثُمَّ يَعْرُجُ إِلَيْهِ
سپس امر از زمين به سوى او عروج مىكند .
فِي يَوْمٍ كانَ مِقْدارُهُ أَلْفَ سَنَةٍ مِمَّا تَعُدُّونَ
در روزى كه مقدارش هزار سال است .
بدان كه ايّام آخرت در عرض ايّام زمان نيست ، بلكه ايّام آخرت در طول ايّام زمان است ، بدين معنا كه ايّام دنيا قالبهايى براى ايّام آخرت و ايّام آخرت به منزلهى ارواح ايّام دنياست ، گستردگى و احاطهى هر مرتبه از مرتبههاى آخرت نسبت به مراتب دنيا مضاعف و دو برابر است .
پس گستردگى هر روز از روزهاى آخرت نسبت به هر روز از روزهاى دنيا ده برابر ، صد برابر ، هزار ، ده هزار تا پنجاه هزار برابر است .
اين معنا نسبت به دهر است و امّا ايّام سرمد با چيزى محدود نمىشود چون نهايت و حدّى ندارد .
و مقدارى از تحقيق اين مطلب در اوّل سوره بنى اسرائيل گذشت .
مقصود از امرى كه خداوند آن را به زمين مىفرستد و سپس از زمين به سوى آسمان بالا مىرود وجود فعلى است كه عبارت از مشيّت است ، آن امر و فعل و كلمهى خداى تعالى است ، آن نسبت و اضافهى خداى تعالى است به اسماى ديگرى غير از اينها كه ذكر شد .