تفسير
وَ لَئِنْ أَرْسَلْنا
اگر ما بر زراعتها و ساير نباتات و درختان كه آثار رحمت خداست و احياى زمين بهوسيله آنهاست .
رِيحاً فَرَأَوْهُ مُصْفَرًّا
بادى مىفرستاديم كه اثر رحمت خدا يا ابر را مىديدند .
مُصْفَرًّا
كه چگونه بهوسيله باد گرم يا ابر خالى از باران همه برگها زرد مىشوند .
لَظَلُّوا مِنْ بَعْدِهِ يَكْفُرُونَ
آنها پس از آن به كفر به خدا و نعمت دادن او را از سر مىگيرند ، چون آنها فكر نمىكنند كه خداى تعالى به بندگانش مهربان است ، كارى كه درباره آنها انجام مىدهد به غايتى بر مىگردد كه به خود آنها بر مىگردد ، از خداى تعالى جز رحمت چيزى نيست ، ولى در بعضى قابلها گاهى رحمت قهر و درد سر مىشود ، اين جز از جانب قابل نيست .
« ف » پس اينان با حيات انسانى زنده نيستند ، با چشم و گوش انسانى نمىبينند و نمىشوند .
إنك
لا تُسْمِعُ الْمَوْتى
تو نمىتوانى مردگان از حيات انسانيّت بشنوانى ، بر نشنيدن آنها اندوهناك مباش ، در عدم هدايت آنها خودت را سرزنش نكن .
وَ لا تُسْمِعُ الصُّمَّ الدُّعاءَ
يعنى حيات آنها حيات حيوانى است و آنها نسبت به گوش انسانى كر هستند .
إِذا وَلَّوْا مُدْبِرِينَ
يعنى اگر كر روى به تو آورد بالاخره با