ذلِكَ خَيْرٌ لِلَّذِينَ يُرِيدُونَ وَجْهَ اللَّهِ
دادن حقّ صاحب حقّ بهتر است براى كسانى كه وجه خدا را مىخواهند و از جملهى اعطاى حقّ براى صاحب حقّ است اعطاء امامت براى على عليه السّلام و اعطاى سعهى صدر و قلب براى مستحقّين آن و اين اعطاى حقّ صاحب حقّ براى سالكين الى اللّه و طالبين وجه خدا كه همان ملكوت ولىّ امرشان است بهتر است ، اگر چه براى منافقين كه به زندگى دنيا راضى شدند و با آن آرامش يافتند خوب نباشد .
وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ
فلاح و رستگارى منحصر در بيعتكنندگان با بيعت خاصّ و سالكين الى اللّه و طالبين ظهور ملكوت ولىّ امرشان است .
وَ ما آتَيْتُمْ
اين جمله خبر در معناى نهى است ، لذا عطف آن به امر نيكو شده است .
چون نبىّ صلى اللّه عليه و آله اصل در خطاب اوّل بود ، بلكه اصل حقوق عبارت از خلافت بود ، اعطاى اين حقّ منحصر در رسول خدا صلى اللّه عليه و آله او را خداى تعالى مخصوص به خطاب نمود .
و چون منظور از حكم دوّم امّت محمّد بود خداى تعالى امّت را با او در خطاب جمع كرد ، يا خطاب را به امّت برگردانيد .
مِنْ رِبًا
ربا چيزى است كه با زيادى برگردانده شود مانند قرض يا هديه با قصد عوض ، اين در اخبار تخصيص خورده به هديهاى كه در آن عوض زيادتر متوقّع است .
از امام صادق عليه السّلام وارد شده كه فرمود : ربا دو نوع است :
ربايى كه خورده شود و ربايى كه خورده نشود ، اما رباى جائز