موسى عليه السّلام گفت : پروردگارا كاش من آنان را مىديدم ، خداى تعالى به او وحى كرد : يا موسى و امّت محمّد صلى اللّه عليه و آله را هرگز نخواهى ديد ، چون وقت ظهور آنان نيست ، ليكن در آينده آنان را در بهشت خواهى ديد ، در بهشتهاى عدن و فردوس در حضور محمّد صلى اللّه عليه و آله مىبينى كه در نعمتهاى بهشتى مىچرخند و در خيرات بهشت خوشحال مىشوند ، آيا دوست دارى كلام آنان را به تو بشنوانم ؟
موسى عليه السّلام گفت : بلى الهى . خداى متعال فرمود : در محضر من بايست و كمرت را ببند و مانند عبد ذليل كه در جلو پادشاه بزرگ مىايستد بايست ، پس موسى عليه السّلام چنين كرد .
آنوقت پروردگار عزّ و جلّ ندا كرد : اى امّت محمّد صلى اللّه عليه و آله ، همهى آنان جواب دادند در حالى كه در اصلاب پدران و در ارحام مادرانشان بودند و گفتند : [ لبّيك لبّيك لا شريك لك لبّيك انّ الحمد و النّعمة و الملك لك لا شريك لك . ] نبىّ صلى اللّه عليه و آله فرمود : خداى تعالى اين اجابت را شعار حجكنندهها قرار داد ، سپس پروردگار عزّ و جلّ ندا كرد : اى امّت محمّد صلى اللّه عليه و آله حكم من بر شما چنين است كه رحمتم بر غضبم پيشى گرفته و عفوم قبل از عقاب من است ، من دعاى شما را اجابت كردم قبل از آن كه دعا كنيد و به شما عطا نمودم قبل از آن كه درخواست نماييد و هر كس مرا ملاقات كند با شهادت لا إله الا اللّه وحده لا شريك له و أنّ محمّدا عبده و رسوله و محمّد در اقوالش صادق و در كارهايش محقّ است و علىّ بن ابى طالب عليه السّلام برادر و وصىّ او پس از او و ولىّ اوست و طاعت او لازم است ، همانطور كه طاعت محمّد صلى اللّه عليه و آله لازم
بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 176
مساهمون: سلطان محمد گنابادى ( سلطان عليشاه )
ص١٧٦