وَ إِذا كانُوا مَعَهُ عَلى أَمْرٍ جامِعٍ
و هرگاه براى امرى كه مؤمنين را جمع كند مانند جمعه و عيد و قتال و مشاوره با او ( پيامبر ) باشند .
لَمْ يَذْهَبُوا حَتَّى يَسْتَأْذِنُوهُ
از آنجا نمىروند مگر اين كه براى رفتن اجازه بگيرند .
إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَأْذِنُونَكَ أُولئِكَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ فَإِذَا اسْتَأْذَنُوكَ لِبَعْضِ شَأْنِهِمْ فَأْذَنْ لِمَنْ شِئْتَ مِنْهُمْ
آنانى كه از تو اجازه مىگيرند ، كسانى هستند كه ايمان به خدا و رسولش دارند و چون اجازه خواستند ، كار به تو واگذار شده است به هر كه خواهى اجازه بده .
وَ اسْتَغْفِرْ لَهُمُ اللَّهَ
و براى كسانى كه اجازه مىطلبند استغفار كن كه التفات و توجّه به غير تو و غير خدا آنوقت كه نزد تو هستند براى آنها معصيت بزرگى است .
إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ
خداوند مىبخشد گناهانى را كه از توجّه و نظر به غير تو ناشى شده است ، يعنى از اين كه در آن وقت كه نظر كردن جز به سوى تو شايسته نبود ، جز به تو نبايد نظر مىكردند توبه كردند ، تا خدا آنان را ببخشد .
رَحِيمٌ
خداوند به واسطهى توجّه به تو و استيذان از تو به آنان رحم مىكند ، نقل شده است كه آيه دربارهى حنظلة بن ابى عيّاش نازل شده است .