جايى از بدن او نگاه كند مگر اين كه مورد نگاه موها باشد در صورتى كه عمدى در كار نباشد « 1 » .
« أو التّابعين » كسانى كه شأن آنان اين است كه تابع باشند ، مانند خادم و كلفت ، زن و مرد سقّا و اجير ، پيرمرد و پيرزن ، مرد و زن ابله ، زن و مردى كه احتياج به ولىّ دارند و زن و مرد ديوانه .
غَيْرِ أُولِي الْإِرْبَةِ
و نيز كسانى كه احتياج به زن ندارند ، يعنى نسبت به زنان شهوتى ندارند و گرنه براى آنان نظر به زنان جائز نيست ، چنانچه آشكار كردن زينت براى آنان بر زنان جائز نيست .
مِنَ الرِّجالِ أَوِ الطِّفْلِ الَّذِينَ لَمْ يَظْهَرُوا عَلى عَوْراتِ النِّساءِ
يا كودكانى كه از عورتهاى زنان آگاهى ندارند :
يعنى از آن جهت كه نگاه زنان آلت تمتّع است آگاهى ندارند ، يعنى در آنان شهوت زنان نيست تا عورت از غير عورت نزد آنان تميز داده شود ، لفظ « الطّفل » جنس در معناى جمع است ، لذا آن را با جمع توصيف نمود .
وَ لا يَضْرِبْنَ بِأَرْجُلِهِنَّ
چون از بيان آشكار كردن زينت آشكار نمودن آن بر چشمها به ذهن مىآيد نه آشكار كردن آن بر گوشها لذا فرمود آنطور پاى بر زمين نزنند كه صداى زينت
هامش
( 1 ) تفسير البرهان ج 3 ص 131