تفسير
وَ هُوَ الَّذِي أَنْشَأَ لَكُمُ السَّمْعَ وَ الْأَبْصارَ وَ الْأَفْئِدَةَ
اين جمله در مقايسه با متكلّم التفات از تكلّم به غيبت ، نسبت به مخاطبين التفات از غيبت به خطاب ، برگردانيدن خطاب از محمد 9 به مخاطبين مىباشد .
جمله حال يا معطوف است و مقصود اين است كه خداى تعالى آنان را از چيزى كه به وسيلهى آن تدبّر و انديشه در گفتار كنند منع نكرده ، در آنچه كه تدبير و انديشه به آن محتاج است اهمالى از جانب خدا صورت نگرفته است .
و ليكن كفّار چون در برابر نعمتهاى خدا كفران كردند نسبت به اين نعمتها كه اصل نعمتهاست كافر و ناسپاس شدند ؛ زيرا آنها را در جهتى كه به خاطر آن خلق شدهاند و خود به خاطر آنان هستند ، استعمال نكردند ، مانند نظر ، فكر ، عبرت گرفتن ، تميز دادن حقّ از باطل و مبطل از محقّ .
لذا فرمود :
قَلِيلًا ما تَشْكُرُونَ
امّا شما ، تنها اندكى شكرگزاريد و نعمتها را در راه صحيح خودش استعمال نمىكنيد .
چون مقصود اين است كه از جانب خدا هيچ مانعى از پذيرش رسالت در كفّار نيست ، اين سه قوّه گوش ، چشم و دل را آورد ، چون تدبير و تميز به اين سه قوّه احتياج دارد ، نه به ساير