مفرّغ باشد ، يعنى كسانى كه فرجهاى خود را از رها كردن و آزاد گذاشتن حفظ مىكنند ؛ مگر بر همسرانشان ، يعنى در مورد همسرانشان خروج خود را از رها كردن و آزاد گذاشتن حفظ نكنند .
بعضى گفتهاند : لفظ « على » در اينجا مانند « على » در « احفظ علىّ عنان فرسى » است يعنى افسار اسب مرا نگهدار ؛ كه نگهداشتن فرج براى همسران مفيد اين مقصود است ( يعنى عورت خود را تنها براى همسران خود نگه مىدارند نه غير ) .
أَوْ ما مَلَكَتْ
مقصود كنيزان است ، نه بندهها ، آمدن لفظ « ما » براى اشعار به اين است كه كنيزان از آن حيثيت كه كنيز هستند مانند ساير اموال و دارايىها هستند كه بايد با آنها معامله غير عاقل كرد .
و آيه مجمل است ، زيرا آيه از بيان حالاتى كه ازواج و كنيزان در آن حالتها حرام مىشوند ساكت بوده و افادهى اطلاق مىكند .