شده است ناتوانى بتها ( كه به نحوى مورد پرستش آنان مىباشد ) بر آفرينش و خلقت ، كيفر تكذيبكنندگان قيامت را بيان كرده و حكايت اصحاب رسّ و هلاكتشان به موجب مفاسدى كه مرتكب مىشدند مورد بررسى قرار گرفته است .
در فراز ديگرى صفات بندگان شايستهى رحمان را برمىشمارد كه :
مشى و راه رفتن فروتنانه با كنار گذاشتن غرور و تكبّر ، پاسخگويى خيرخواهانه و سالم هنگام گفتگو و خطاب با نادانان ، سجود و قيام در مقام بندگى و لذّت بردن ،
وَ الَّذِينَ يَبِيتُونَ لِرَبِّهِمْ سُجَّداً وَ قِياماً
لذّت خضوع و تذلّل و مناجات آنان بر لذّت خواب و استراحت غالب است .
پس آنان نمىخوابند مگر آن مقدار كه مجبورند ، با سجود و قيام در برابر پروردگارشان خاكسارى مىكنند ، با او مناجات مىنمايند و لذّت مناجات با پروردگار عالم را بر تمام لذايذ دنيا و آخرت ترجيح مىدهند .
در فرازى ديگر در بين بيان ويژگيهاى بندگان رحمان ايمان و عمل شايسته را موجب تبديل سيئات بر حسنات معرفى فرموده و مىافزايد كه خداوند آمرزندهاى مهربان است ؛ سپس دوباره بر بيان ويژگيهاى بندگان خداوند رحمان ادامه مىدهد كه ايشان در قرارگاههاى زور جاى نمىگيرند ، اگر چنانچه آيات الهى گفته شود با دل و جان ( با تمام وجود ) گوش فرا مىدهند ( كر و لال نشوند ) و از خداوند تقاضاى فرزندانى كه نور چشم باشند درخواست مىنمايند كه فرموده : پاداش اينان بهشت جاودانه است با بهترين جايگاه و مقام .