و فرق بين رأفت و رحمت به اين است كه يكى از آن دو خوى و عادت و خصلت رحمت قرار داده شود .
و ديگرى اثر رحمت كه بر اعضا ظاهر مىشود ، اگر چه هر كدام استعمال مىشوند مانند ساير خصلتهاست .
وَ هُوَ الَّذِي أَحْياكُمْ
او خدايى است كه شما را از جماد بودن به حيات حيوانى ، يا از حيات حيوانى به حيات بشرى ، يا از حيات بشرى به حيات انسانى رسانيد .
ثُمَّ يُمِيتُكُمْ
سپس آنان را از حيات حيوانى و بشرى مىميراند ، يا هنگام نفخ اوّل از حيات انسانى نيز مىميراند .
ثُمَّ يُحْيِيكُمْ
پس با حيات انسانى يا بهيمى يا سبعى يا شيطانى هنگام بازگشت زنده مىگرداند .
إِنَّ الْإِنْسانَ لَكَفُورٌ
( با وجود اين آيت و نعمت بزرگ باز هم ) انسان نسبت به زنده گردانيدن اوّل ناسپاس است .
و لذا متنبّه نعمت زنده گردانيدن دوّم نيز نمىشود و اين جمله جواب سؤال مقدّر است ، گويا كه گفته شده : چگونه است انسان آيا سپاسگزار است يا ناسپاس ؟
يا انسان منكر است ، يعنى عادت و خصلت او جحود و انكار است ، زيرا او زنده شدن و مبدأ را انكار مىكند با اينكه دليلهاى واضح بر ابدا و اعاده موجود است .