تفسير
وَ لِلَّهِ يَسْجُدُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ
اين جمله نتيجهى جملهى قبلى است گويا كه گفته شده است : آنچه كه در آسمانها و زمين است سايهى خداى تعالى است ، و هر سايهاى ساجد و مطيع صاحبش مىباشد چنانچه اين مطلب در سايههاى اشيا نيز مشهود است ، پس هر آنچه كه در آسمانها و زمين است ساجد و مطيع خداى تعالى است .
مِنْ دابَّةٍ وَ الْمَلائِكَةُ
اين جمله بيان آن چيزى است كه در آسمانها و زمين است ، بنابراين كه منظور از « دابة » چيزى باشد كه حركت مىكند يا مقصود آن چيزى باشد كه در روى زمين است .
« و الملائكة » عطف بر « دابة » است به طريق نشر بر خلاف لفّ ، يا عطف بر « ما فى السّماوات » است و مقصود فرشتگانى است كه بالاى آسمانها و زمين هستند .
وَ هُمْ لا يَسْتَكْبِرُونَ
و آنها از عبادت خدا استنكار و استكبارى ندارند
يَخافُونَ رَبَّهُمْ مِنْ فَوْقِهِمْ
اين جمله مترادف يا متداخل است ، يا جملهى مستأنف جهت بيان حال فرشتگان يا تعليل عدم استكبار آنان است ، و فاعل فعل
لا يَسْتَكْبِرُونَ
يا
الْمَلائِكَةُ
يا جملهى
ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ
مىباشد .
مقصود از خوف و ترس آن نيست كه از صفات نفس است و در هر