بين ظهراني صلاتك سجدة أطلتها حتى ظننا انه قد حدث أمر ، أو انه يوحى
إليك ، قال كل ذلك لم يكن ، ولكن ابني ارتحلني ، فكرهت أن أعجله حتى
تقضي حاجته ( 1 ) .
ذكره النسائي في باب سجدة الصلاة ( 2 ) .
خلاصه ترجمه آن است كه عبد الله بن شداد نقل مىكند كه رسول خدا صلى الله عليه وآله
در نماز مغرب يا نماز عشاء آمد وحسن يا حسين را بر دوش داشت ، ومهياى
نماز شد ، وأو را بر زمين گذارد ، آنگاه تكبير نماز بست ونماز كرد ، وسجده
طولانى در اثناى نماز آورد ، چندان كه من سر بلند كردم ديدم كه آن طفل بر دوش
پيغمبر است ، اعاده سجود كردم ، چون نماز تمام شد مردم به عرض رساندند يا
رسول الله سجده طولانى فرمودى تا به حدى كه در گمان ما افتاد كه امرى دست
داد يا اينكه وحى نازل شد ، فرمود هيچ يك از اينها نبود ، ولى پسر من مرا
راحله قرار داد ، ونخواستم ، ومكروه شمردم كه پيشى گيرم بر أو تا آسوده
وفارغ شود .
اين خبر از ( نسائي ) است كه در باب سجده صلاة آورده ، واين بنده خود
اين خبر را در نفس ( نسائي ) بعد از نقل از ( ينابيع ) يافتهام .
بالجملة اخبار از اين قبيل در كتب أحاديث أهل سنت زياد است ، ودر
مطاوي أبواب مؤلفات ايشان خارج از حد تعداد ( 3 ) وهمين قدر كه عشره كامله
است از براي مصنف بصير كافى است .
هامش
( 1 ) ينابيع المودة 168 ط إسلامبول والمستدرك للحاكم 3 / 165 حيدرآباد
الدكن وأسد الغابة 2 / 389 ط مصر . . .
( 2 ) صحيح نسائي 79 ط الدهلي .
( 3 ) وزيادى از آنها در ( إحقاق الحق ) - 10 - و 11 نقل شده .