وَ ظَنُّوا أَنَّهُمْ قَدْ كُذِبُوا
لفظ ( كذّبوا ) با تشديد به صورت مجهول و با تخفيف به صورت معلوم و مجهول خوانده شده ، و بنا بر هر يك از اين قرائتها محتمل است فاعل ( ظنّوا ) رسولان و فرستادگان خدا و مؤمنين و تكذيبكنندگان باشد كه رسولان به سوى آنان فرستاده شدند .
و ضمير ( انّهم ) نيز محتمل است به هر يك از آنها برگردد ، و در وجه تحقيق ( كذبوا ) به صورت معلوم و ارجاع ضماير به رسولان بر اخبار وارد شده كه خداوند لحظهاى به مقدار يك چشم بر هم زدن يا كمتر آنها را به خودشان واگذار كرد تا اين كه آنها گمان كردند كه در وعده يارى و وارد آمدن عذاب بر تكذيبكنندگان به آنها دروغ گفته شده بدين نحو كه گمان كردند كه شيطان به صورت ملايكه وحى درآمده و اخبار يارى و عذاب را بر آنها به دروغ گفته است .
جاءَهُمْ نَصْرُنا
تا اين كه وقت يارى ما فرا رسيد و اين تأخير بدان جهت بود كه خداى تعالى به علّت نهايت مهربانى و رحمت كه بر بندگانش دارد ، در وعده نزول عذاب و هلاك كردن آنها سستى كرده و تأمّل و تأنّى مىكند .
فَنُجِّيَ
لفظ ( نجّى ) ماضى معلوم از باب تفعيل خوانده شده ، و نيز مضارع متكلّم مع الغير از باب افعال و ماضى معلوم از باب ثلاثى مجرّد خوانده شده است .
مَنْ نَشاءُ
هر كه را بخواهيم از رسولان و پيروانشان