چنانچه خداى تعالى آن را چنين حكايت كرده :
قالَ تَزْرَعُونَ سَبْعَ سِنِينَ دَأَباً
لفظ ( دأبا ) با سكون همزه و فتح آن خوانده شده ، و هر دو مصدر ( دأب فى الأمر ) است يعنى طبق عادتش در آن كار ادامه داد و استمرار پيدا كرد .
و اين جمله جواب سؤالى است كه بين آنها ردّ بدل شده ولى در حكايت نيامده است ، يا جواب سؤال مقدّرست ، گويا كه گفته است : براى اين كار و اين تعبير چه چاره كنيم ؟ جواب گفته كه هفت سال متوالى كشت مىكنيد .
ممكن است كه اين جمله نيز ادامهى تعبير خواب باشد با يك چيز زيادى ، چون آن خواب مفيد قحطى و راه چاره و خشكسالى قبل از قحطى است .
فَما حَصَدْتُمْ فَذَرُوهُ فِي سُنْبُلِهِ
هر چه درو كرديد در سنبلش قرار دهيد تا فاسد نشود و كرم نخورد .
إِلَّا قَلِيلًا مِمَّا تَأْكُلُونَ
جز اندكى از گندمها را كه مىخواهيد در آن سالها بخوريد از سنبلش بيرون مىآوريد .
ثُمَّ يَأْتِي مِنْ بَعْدِ ذلِكَ سَبْعٌ شِدادٌ يَأْكُلْنَ
كه پس از آن هفت سال سخت فرا مىرسد كه آن را بخورند نسبت خوردن به زمان و سالها از باب مجاز عقلى و مراعات تطبيق بين خواب و تعبير آن است .
ما قَدَّمْتُمْ لَهُنَّ إِلَّا قَلِيلًا مِمَّا تُحْصِنُونَ
مقدار كمى