را به استهزا مىگيرند ، كسانى كه خداوند آنها را در كتابش وصف نموده است : كه به زبان مىگويند آنچه را كه در دلهايشان نيست ، و آن را آسان و كوچك حساب مىكنند در حالى كه نزد خدا بزرگ است ، و كثرت اذيّتهاى آنها نسبت به من كه در دفعات متعدّد صورت گرفته است تا جائى كه مرا « اذن » يعنى گوش ناميدهاند ، و گمان كردند كه من چنين هستم و اين از آن جهت بود كه علىّ ( ع ) زياد ملازم من بود و من به او روى مىآوردم .
تا اينكه خداوند در اين مورد اين آيه را نازل فرمود :
وَ مِنْهُمُ الَّذِينَ يُؤْذُونَ النَّبِيَّ وَ يَقُولُونَ هُوَ أُذُنٌ قُلْ أُذُنُ
على الذين يزعمون انه اذن خير لكم . . . تا آخر آيه « 1 » » و اگر مىخواستم اسمهاى آنها را بگويم مىگفتم ، و اگر مىخواستم به آن اشخاص اشاره بكنم ، مىكردم ، و اگر مىخواستم آنها را معرفى كنم ، معرفى مىكردم و لكن من به خدا قسم در امور آنها بزرگوارى به خرج دادم . و با همهء اينها خداوند از من راضى نمىشود مگر اينكه آنچه را كه به من نازل شده تبليغ كنم ، سپس اين آيه را خواند :
يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ
فى على
وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ
پس اى مردم بدانيد كه خداوند على را براى شما ولى و امام نصب كرده است ، و طاعت او را بر مهاجرين و انصار و بر تابعين آنان ، به احسان و نيكى واجب كرده است . و بر روستائى و شهرى و بر عجم و عرب و آزاد و بنده و كوچك و بزرگ و بر سفيد و سياه و بر هر موجودى ، حكم او مجرى و قولش جائز و امرش نافذ است ، و مخالف او نفرين شده و موافق او رحمت شده است . هر كس او را تصديق كند خدا او را مىبخشد ، و نيز كسى را كه از علىّ ( ع ) بشنود و اطاعت كند ، مىبخشد .
اى مردم البته اينجا آخرين جايى است كه من مىايستم و سخن
هامش
( 1 ) سورهء توبه ( 9 ) ، آيهء 61 .