سورة الأنبياء مكية ، و هى مائة و اثنتا عشرة آية
[ ترجمه ]
بنام خداى مهربان بخشاينده « 1 »
1 - نزديك آمد مردمان - مكّه - را شمار كردن ايشان و ايشان در فرغول كارىاند روى گردانيدگان « 2 » *
2 - نيامد بايشان هيچ پندى و ياد كردى از خداىشان نو كنه فاشنودند و ايشان بازى مىكنند *
3 - مشغول شدند دلهاى ايشان و پنهان كردهاند راز « 3 » آن كسها كه ستم كردند : هست اين - محمّد - مگر آدمى هم چون شما ؟ مىباور داريد جادوى وى را و شما نمىبينيد « 4 » كه آن دروغ است ؟ *
4 - بگو - يا محمّد - : خداى مىداند گفتار اندر آسمان و زمين ، و اوست شنوا و دانا *
5 - ازين گفتند گروهى خوابهاى شوريده ، گروهى گفتند مىفرابافد اين محمّد قرآن را ، كاو شاعرست نه گو بيار بما نشانى چنانك آوردند پيامبران پيشينگان *
6 - بنگرويد پيش ايشان - يعنى كافران مكّه - هيچ اهل ديهى را هلاك كرديم اهل آن ديه را ، ايشان بگروند *
هامش
( 1 ) - بنام خداى روا كننده حاجتها ، توفيق دهنده بر طاعتها ، نگاه دارنده از معصيتها .
( صو )
( 2 ) - مردمان را شمار ايشان و ايشان اندر دل بودگى و دل شدگى روى برگردانيدهاند . ( صو )
( 3 ) - مشغول دل ايشان و پنهان همىگويند قرآن . ( صو )
( 4 ) - يا همىرويد سوى جادويى و شما همىبينيد . ( صو )