آگاهى دارد ، پس مىداند كه قصد و نيتش از آميزش و رفتن به خانه آنها و خوردن غذا با آنان و غير اينها چه چيز است .
« وَ لَوْ شاءَ اللَّهُ لَأَعْنَتَكُمْ »
: يعنى اگر خدا مىخواست در كار يتيمان شما را به زحمت مىانداخت بدين گونه كه به آنها اجازه آميزش را نمىداد و دربارهء حفظ اموال و جانهايشان به دقت امر مىكرد .
« إِنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ »
: البتّه هيچ چيزى مانع از كارى كه مىخواهد انجام دهد و حكمى كه مىخواهد بكند نمىشود .
« حَكِيمٌ »
: كارى را انجام نمىدهد مگر اينكه مناسب حكمت و در خور استعداد و استحقاق نفوس باشد ، و جمله استيناف بيانى است ، تعليل تلازم جزاء براى شرط و تلازم آن براى رفع مقدّم است ، گويا كه فرموده است : اگر خدا مىخواست شما را به سختى مىانداخت زيرا او عزيز است و كسى نمىتواند مانع از او باشد ، و لكن ، خدا براى مردم سختى را نخواسته است ، زيرا حكيم مىباشد و حكيم چيزى را كه بدون استحقاق موجب مشقّت باشد نمىخواهد .