باب سى و پنجم - توكل به خدا
خداى تعالى ميفرمايد : * ( وَعَلَى الله فَتَوَكَّلُوا إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ ) * ( 1 ) و بر خدا پس توكل كنيد اگر شما ايمان داريد و نيز فرموده :
* ( وَعَلَى الله فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُتَوَكِّلُونَ ) * ( 2 ) و بر خدا توكَّلكنندگان توكل ميكنند و نيز فرموده : * ( وَمَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى الله فَهُوَ حَسْبُه ) * ( 3 ) و هر كس بر خدا توكل كند پس خدا او را كافيست و فرموده است * ( إِنَّ الله يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِينَ ) * ( 4 ) همانا خداوند دوست دارد توكلكنندگان را ، پس بزرگ است مقام توكل بنام خدا و دوستى پروردگار ناميده شده زيرا كه توكل ضامنش كفايت خداست همانا كسى را كه خدا كفايتش كند و دوستش باشد مسلم بهره ى بزرگى نصيبش شده و خداى تعالى فرموده : * ( أَ لَيْسَ الله بِكافٍ عَبْدَه ) * ( 5 ) آيا خدا بنده را كفايتكننده نيست پس هر كس كفايت كارش را از غير خدا طلب كند ترك توكل كرده و اين آيه را دروغ پنداشته .
و خدا نيز ميفرمايد : * ( وَمَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى الله فَإِنَّ الله عَزِيزٌ حَكِيمٌ ) * ( 6 ) پس هر كس به خدا توكل كند همانا خدا پيروز و داناست .
يعنى عزيز كسى را كه به او پناه بياورد ذليل نميكند و حكيم كسى است هر كس ازو يارى طلب كند ذليلش نكند و در دورانديشى او
هامش
( 1 ) مائده 26 .
( 2 ) ابراهيم 14 .
( 3 ) طلاق 3 .
( 4 ) آل عمران 154 .
( 5 ) زمر 37 .
( 6 ) انفال 51 .