سكايى « 1 » زبان قوم هندوسكايى و از شعب زبانهاى شرق ايران است ، كه امروز
هامش
گوتيو - پليو - بنونيست ، سوتراى علل و معلولاتLe Sutra des Gauses et Des Effets، 2 ج ، پاريس 28 - 1920 .
يادداشتهاى روزنبرگF . Resenbergدر زابيسكىZapiski، ج 24 و در بولتن آكادمى علوم شوروى 1918 و 1920 و 1931 .
ريشلتH . Reicheltبقاياى آثار خطى سغدى در موزه بريتانياDie sogdischen Handschriftenres te des Brit . Museumsج 1 و 2 ، هيدلبرگ 31 - 1928
هانسنO . Hansen، در باب قسمت سغدى كئيبه سه زبانى كارابال گاسونZur soghdischen Inschrift auf dem dreisprachigen Denkmal -مجله انجمن فنلاندى واوگرى ، 1930 .von Karabalgasun ,مولر ، متون سغدى ، ج 2 ، كه بعد از فوت مولر توسط لنتسLentzضمن گزارش آكادمى پروس ، در سال 1934 ، منتشر شده است .
تدسكوTedesco، مجله هند و ايران ، 1925 ، ص 94 و ما بعد .
( 1 ) - راجع به زبان و ادبيات سكايى منابع ذيل را ببينيد :
لويمانLeumann، لغت و ادبيات آريايى شمالىZur nordarischen und Literatur Sqrache، نشريه انجمن علمى اشتراسبورگ 1912 ؛ ادبيات بودائى به زبان آريايى شمالى و ترجمه آلمانى, Nordarisch und Deutsch Buddhistische Literatur، رسالات شرقى ، 1920 ؛ تعاليم منظومه بودايى به زبان آريايى شمالى ( سكايى )Lehrgedicht des Buddhismus Das nordarische ( sakische )، رسالات شرقى ، ج 20 : جزوه 2 - 1 .
ريشلت ، سالنامه هندوژرمنىIndogermantsches Jahrbuch، 1913 ، ص 20 و ما بعد .
استن كونو ، قطعاتى از يك كتاب بودايى به زبان آريايى قديمFragments of a-