تلفات جانى دادند و به منابع مالى ايران فشارى شديد وارد آمد با اينهمه اگر نادر فرماندهى را بجاى فاسدى مانند تقيخان به مرد لايقى مثل طهماسبخان جلاير سپرده بود حتما در عمليات گرانبهاى خود كامياب ميگشت .
در هرصورت نادر شاه با كمال اصرار به توسعهء ناوگان خود پرداخت ولى در ايران از اجراى اين مقصود عاجز گشت و باز ناچار گشت طريق گرانقيمت را كه سفارش به سورات هند باشد اختيار نمايد . بالاخره نادر شاه توانست ناوگانى قوى مركب از سى كشتى و چندين كشتيچه در خليج فارس بوجود آورد و اين عمل را توسعه همى ادامه داد . لنگرگاه اين سفاين بندرعباس و بوشهر بود .
افسوس اشتعال نايرهء جنگ با عثمانى و نفاقها و عصيانهاى داخلى نادر را از تكميل نهائى تقويت ناوگان خود بازداشت و كمكم طوفان و بىانضباطى و غفلت مأموران بتدريج آن را از بين برد به حدى كه تا يكى دو سال بعد از كشته شدن اين پادشاه ناوگان قدرت خود را به كلى از دست داد .
نيروى دريائى نادر و سياست تصرف عمان با ناكامى مواجه گشت و اهميّت و اقدامات او سيادت دريائى ايران باستان را بخاطرها بازآورد و دورانديشى و نيروى ارادهء شاه را نمايان ساخت . شايد عمدهء علت ضعف سياست دريائى در اين بود كه ملوانان او بيشتر هندى و عرب و بعضى بلوچىها بودند كه همهء آنان نسبت به ايران وفادارى عميقى نداشتند . دور نيست اگر نادر به جاى اشخاص ناقابل شخصى مانند التون را ( كه بطوريكه در فصل 17 اشاره كرديم در تأسيس ناوگان بحر خزر خدمت كرد ) به خليج فرستاده بود بهتر موفق ميشد .
فصل بيست و دوم جنگ با عثمانى - لشكركشى به بين النهرين
روابط ايران و عثمانى به همان قرار بود كه از سال 1736 ميلادى ( 1149 ) آغاز شده بود و درحقيقت بين دو كشور صلحى وجود نداشت بلكه متاركه وجود داشت