امام عليه السّلام - مرا خبر ده از گفتار خداى عز و جل كه در سورهء سبأ فرمايد : « و معين كرديم در آن ( منزلگاهها ) براى سير ، و در آنجا شبها و روزها بآسودگى و ايمنى راه سپاريد » ( سورهء سبأ آيه 18 ) ؟
قتادة - اين آيه در بارهء آن كسى است كه از خانهء خويش به قصد زيارت خانهء كعبه بيرون آيد و توشهء حلال با خود بردارد و مركب حلال داشته باشد و كرايه اش را از مال حلال بپردازد چنين كسى در امان و آسايش است تا بخانهء خويش باز گردد .
امام باقر عليه السّلام فرمود : اى قتادة تو را به خدا سوگند دهم آيا ميدانى كه بسا مردى با توشهء حلال و مركب و كرايهء حلال از خانهء خويش به قصد زيارت كعبه بيرون آيد و دچار راهزن گردد و خرجى راه او را ببرند و از اين گذشته كتكى هم به او بزنند كه به حد هلاكت رسد ؟
قتادة پاسخداد : آرى به خدا ، امام عليه السّلام - واى بر تو اى قتادة اگر تو قرآن را پيش خود تفسير ميكنى كه خود هلاك گشته و ديگران را به هلاكت رسانده اى و اگر از دهان مردم گرفته اى باز هم هلاك شده و مردم را نيز به هلاكت رسانده اى ، واى بر تو اى قتاده اين آيه در بارهء كسى است كه از خانه خويش با توشه و مركب و كرايهء حلال بآهنگ زيارت خانهء كعبه بيرون آيد و به حق ما عارف و آشنا باشد و در دل هواى ما داشته باشد چنانچه خداى عز و جل فرموده : « و دلهاى مردم را چنان كن كه هواى آنها كند » ( سورهء ابراهيم آيه 37 ) و مقصود ابراهيم اشتياق به خانه نبود و گر نه ميگفت : « هواى آن كند » ( و اينكه « اليهم » گفت و ضمير را جمع آورد مقصودش ما بودهايم ) پس مائيم به خدا سوگند مقصود از ادعاى ابراهيم ( ع ) كه هر كه در دل هواى ما كند حج او پذيرفته است و گر نه نه ، اى قتادة هر كس چنين باشد از عذاب جهنم در روز قيامت در امان و آسوده است ( و اين است مقصود از آسايش و امان در آيه ) .
الكافي ( الروضة من الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 143
مساهمون: الشيخ الكليني
ص١٤٣