كسانى كه خواهان مال دنيا بودند غلبه يافت و بر ابن الحضرمى حمله برده او را كشتند - و او نخستين كشته در جنگ بين مسلمين و مشركين است و اين خبر به قريش رسيد هيأتى نزد پيغمبر ( ص ) فرستاده گفتند : آيا جنگ در ماه حرام را روا مىدانى ؟ - و آيهء مورد بحث در پاسخ آنان [ و توجيه قضيه ] نازل شد .
ابو بكر احمد بن محمد حرانى با اسناد از زهرى روايت مىكند كه پيغمبر ( ص ) عبد اللّه بن جحش را در رأس عدهاى از مهاجرين ( به سرّيهاى ) فرستاد و عبد اللّه بن واقد [ از مهاجرين ] عمرو بن الحضرمى را كشت و دو نفر را اسير كردند و كاروان را به سوى مدينه راندند . چون پيغمبر ( ص ) بر قضيه وقوف يافت فرمود : شما را به جنگ در ماه حرام نفرموده بودم . و قريش گفتند : محمد ( ص ) رعايت ماه حرام نكرد . و آيهء مورد بحث در اين باره نازل شد كه
الْفِتْنَةُ أَكْبَرُ مِنَ الْقَتْلِ
. مشركان ، شما مؤمنان را در حرم خدا كشتند و اين تجاوز نزد خدا با اهميتتر است از آنكه شما كافران را در ماه حرام كشته باشيد . زهرى گويد : پس از نزول آيه ، پيغمبر ( ص ) اموال كافران را ضبط كرد و بابت آن دو اسير فديه دريافت نمود . و چون خدا مسلمين را از اندوه احساس گناه اين سريّه فرج داد ، آرزوى ثواب نيز كردند و از پيغمبر ( ص ) پرسيدند : يا رسول اللّه ( ص ) آيا اميدوار باشيم كه اجر مجاهدان به ما اعطاء شود ؟ - آيهء بعد نازل شد كه :
إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ الَّذِينَ هاجَرُوا وَ جاهَدُوا . . .
به گفتهء مفسران پيغمبر ( ص ) دو ماه پيش از جنگ بدر و هفده ماه پس از ورود به مدينه ، در اواخر جمادى الآخر پسر عمهاش عبد اللّه بن جحش را در رأس گروهى از مهاجرين كه عبارت بودند از سعد بن ابى وقّاص زهرى و عكاشه بن محصن اسدى و عتبة بن غزوان سلمى و ابو حذيفة بن عتبة بن ربيعه و سهيل بن بيضاء و عامر بن ربيعه و واقد بن عبد اللّه سهمى و خالد بن بكير به سريه اعزام كرد و نامهاى به عبد اللّه داد و گفت : به نام خدا حركت كن و بعد از دو روز راه نامه را بگشا و بر همراهان بخوان و اجرا كن ، و آنجا هيچ كس را به اجبار همراه مبر . عبد اللّه پس از دو روز راه نامه را گشود و چنين خواند :
« بسم الله الرحمن الرحيم . با بركت خدا همراه كسانى كه با تو بيايند پيش برو تا به بطن نخله برسى ، و آنجا براى كاروان قريش كمين كن ، شايد خبرى براى ما بياورى » . عبد اللّه پس از خواندن نامه گفت : سمعا و طاعة . و ياران را آگاه نمود و گفت : پيغمبر ( ص ) مرا نهى كرده است از اينكه احدى از شما را مجبور به همراهى كنم ؛ و پيش رفتند تا به منزلى در دامنهء بلندى رسيدند و آنجا سعد و عتبه شترى گم كردند و دنبالش مىگشتند و از عبد اللّه