فصل ششم در بيان نصيحت
( 28 ) اى درويش ! هر بزرگى كه تو را نصيحت كند ، بايد كه قبول كنى ، و از خداى بشنوى ، و هركه فروتر باشد ، بايد كه از وى نصيحت دريغ ندارى ، كه نصيحت قبول كردن از بالا ، و نصيحت كردن به فرود خود ، كارى مبارك است ، و فوائد بسيار دارد . هر كه نصيحت بزرگان قبول مىكند ، علامت نيكبختى است ، و هركه نصيحت بزرگان قبول نمىكند ، علامت بدبختى است . و ديگر بايد كه صحبت با نيكان و صالحان دارى ، و از صحبت بدان و فاسقان دور باشى 381 ، كه صحبت نيكان خاصيّتهاى عظيم و اثرهاى قوى دارد .
( 29 ) اى درويش ! اينهمه رياضات و مجاهدات ، و اينهمه آداب و شرائط بىشمار كه در ميان صوفيان است ، از جهت آن است كه تا سالك شايستهء صحبت دانا گردد .
سالك چون شايستهء صحبت دانا گشت ، كار سالك تمام شد . و ديگر بايد كه متحمّل ، و صابر ، و شاكر باشى ، كه از تحمّل هيچكس زيان نكند ، بلكه همه كس سود كنند . و چون تحمّل كنى ، و جواب كسى نگويى ، و انتقام كسى نكنى ، خدا جواب آنكس بگويد ، و انتقام آنكس بكند ، چنانكه تو در ميان نباشى . و صبر كردن كار عاقلان است . از جهت آنكه عاقلان مىدانند كه هيچكس را معلوم نيست كه ساعتى ديگر چه خواهد بود ، كه ساعت ديگر اينچنين نماند . و هيچكس را معلوم نيست كه به آمد وى در چيست ، باشد كه درين است كه پيش آمده است . و شكر كردن نعمت را زيادت كند ، و دل را روشن گرداند ، و جمعيت و فراغت آرد . و بىشكرى و ناسپاسى دل را تاريك گرداند ، و تفرقه و پراكندگى آرد . و الحمد اللّه ربّ العالمين .
تمام شد رسالهء سوّم از جلد دوّم